HUM01-SUMMARY OF LEARNING

Studying HUM01 was an eye opener for me. It made me realise that I should always ask about everything. I should always question the decisions that I make. The main question that I should ask myself for every argument is “How can I be wrong?”. Mr. Dula taught us to always think outside the box. To always take a step backwards and look into the bigger picture before judging or committing to a decision. HUM01 also taught me to think critical in every situation. That I should always seek for answers if I cannot understand or something is not clear. I can say that now I am aware about our political issues. The truth about what happened from the past specifically Mr. Ferdinand Marcos has a big impact from me because I used to believe that they we’re heroes and great leaders from previous administration. Religion was also one of the most sensitive topic for me. After tackling the points about religion, my perspective was somehow changed. Now I am questioning what is the credibility of the man speaking in front. Now I am asking myself if God is really true. Now I want to base my perspective depending if my questions can already be answered. Going unto the topics that we have tackled this semester, I have learned the different era of literature where Philippines have undergone. I have learned the different nature, functions, and paradox of literature. I have learned how new criticism works. I have also learned the different Philippine literature in the postwar and contemporary period. I am also amazed how the reader-response theory functions to the society. The most remarkable topic for me was feminism. Feminism is usually a term some people get confused about. People think that feminism is something that fights for power and matriarchy or that it is damaging to men. However, feminism is not about that. Feminism advocates the rights of women and stands for the equality among all sexes. It is the demanding of equal rights and disapproves patriarchy and the thought that men are always superior to women.

Fear-Short Story

Isang mahabang araw nanaman ang natapos, nakauwi na ‘ko, nakahiga at nag-nanais nang magpahinga. Biglang sumagi sa isip ko, saan nga ba napupunta ang mga taong lumilisan sa mundo? Ito ang katanungang hanggang ngayon ay wala pading kasagutan. Hindi ko na mapigilan, sumagi na isip ko ang kamatayan. Isang bagay na hindi natin maiiwasang lahat. Gustuhin man natin o sa hindi, doon at doon pa rin ang bagsak natin. Sadyang ganoon nga lang ang buhay; may nauuna, may nahuhuli. Inisip kong mabuti, ano nga bang mas mainam? Ang maiwan? O lumisan? Habang palalim nang palalim ang gabi lalo akong hindi mapakali. Kinakausap ko ang sarili ko na wariy may ibang tao sa harap ko. “Anong gagawin mo kapag namatay yung mga taong mahal mo?”, tanong ko sa sarili. “Sumunod ka”, sabi ng boses mula sa loob ng kwarto ko. Kinilabutan ako sapagkat mag-isa lang ako. Pinilit kong tanggalin ang takot at magtanong muli. “Sino ka at bakit ka nandito?” pabulong kong binanggit. “Ako lang naman ang susundo sayo kapag oras mo na” sagot naman nito saakin. Hindi ko mapaliwanag ang nararamdaman ko nung mga oras na iyon. Bigla kong hindi maigalaw ang katawan ko, dito ko na namalayang nananaginip na pala ako. Nagpakita nang tuluyan ang boses na kausap ko. Unti-unting nagbago, nakita ko na ang sarili ko, mamamatay na at naghihingalo. Pinilit kong tawagin ang boses at humingi ng tulong. “Iligtas mo ‘ko! Ayoko pang lumisan sa mundong ito!”. Paulit-ulit ko itong sinasambit habang pinapanood kong unti-unting mamatay ang sarili ko. “Wag mo na kong tawagin dahil konting panahon nalang ay makakasama nadin kita” yun ang huling kataga na narinig ko mula sa boses nayon. Nagising nako mula sa panaginip ko at namalayang late nako para sa oras ng trabaho ko. Kumilos ng mabilis at umalis. Nagtataka at nag-iisip padin tungkol sa nangyari kagabi. Ngunit napatigil ako nung nakita kong nagkukumpulan yung mga tao, sumilip at tinignan ko kung ano ito. Nakita ko yung katawan ko parehas ng nasa panaginip ko. Wala ng buhay habang nakahandusay. Duon ko namalayan patay na pala ako